We zitten middenin een strijd om betekenis. Alle politieke spelers willen vandaag begrippen introduceren en bepalen wat woorden betekenen. In zulke omstandigheden is het essentieel om er even bij stil te staan en in te zoomen.

Men heeft tegenwoordig een hekel aan politieke correctheid. Meer bepaald, aan de politieke correctheid van links. Van Luckas Vandertaelen en Herman Brusselmans (mensen die zichzelf als kritisch links beschouwen) tot Tom Van Grieken, iedereen is de politieke correctheid van links beu.

Politieke correctheid wordt dan afwisselend gezien als 'zwijgen', 'dingen bij naam niet durven noemen', 'zelf de schuld opnemen voor de daden van anderen', 'pamperen' of 'knuffelen' van anderen of 'hen' tout court als slachtoffers zien. 'De andere' staat telkens voor iets negatiefs, zij het machogedrag, luiheid, criminaliteit of zelfmoordterrorisme. Men zou vooral niet durven zeggen dat de islam, de Koran en de islamitische cultuur aan de basis liggen van de huidige maatschappelijke spanningen en internationale conflicten, van de bomaanslagen in Brussel tot de 'massa-aanrandingen' in Keulen. Sommige mensen 'durven' anderzijds wél zeggen wat anders niet gezegd wordt. Dat die 'onuitgesproken waarheid' elke dag herhaald wordt, wordt even genegeerd of wordt als voorbeeld aangehaald om te illustreren wat gebeurt als iemand die vicieuze cirkel van politieke correctheid durft te doorbreken: die wordt bestempeld als racist of extreem-rechtse domoor.

Krijgen we dan geen politiek incorrecte stellingen te horen? Rutger Bregman, van De Correspondent, nam onlangs de tijd om op te sommen hoeveel politiek incorrecte beweringen deel uitmaken van ons dagelijkse opinielandschap. Zijn conclusie: "Politiek incorrect is nogal gewoontjes geworden". De meeste stellingen waarvan men betreurt dat ze niet gezegd mogen worden, horen we dagelijks en probleemloos in onze media. Dat andere culturen inferieur zijn? Check! Dat culturele achtergrond leidt tot specifieke vormen van misdaad? Check! Dat racisme relatief is en bevolkingsgroepen een probleem hebben met gezag of niks bijdragen tot onze samenleving? Triple check.

Erger nog, het zijn volgens Bregman de zogenaamde "politiek correcte stellingen" die vandaag voor ophef zorgen. Zeggen dat etniciteit geen rol speelt bij criminaliteit, dat Zwarte Piet symbool staat voor wijdverbreid racisme, dat het rijke Europa nog tienduizenden vluchtelingen onderdak kan bieden of dat de multiculturele samenleving een succes is, en andere wetenschappelijk bewezen resultaten worden volgens hem ofwel verzwegen ofwel weggelachen.

Erger nog: de media zijn bang van beschuldigingen van politieke correctheid. Dat kon Bart Eeckhout heel mooi verwoorden in DM: "Toch hebben we ons met zijn allen laten overweldigen door die met drumgeroffel ondersteunde roep om te Benoemen; om alvast te schrijven wat we nog niet konden weten; om te beschuldigen voor we de feiten konden kenden. Omdat terughoudendheid en feitelijkheid synoniem werden voor doofpotoperaties." En met de media, vrees ik, hebben nog veel meer actoren schrik van die politiek incorrecte inquisitie. En daarom worden er nog altijd meer en ergere fouten gemaakt.

Klik hier voor het volledige artikel.